Nie wiem czy sprecyzuję to co chcę napisać,tak że ktoś to zrozumie.Moja koleżanka kiedyś napisała na swoim blogu:samym nie można być nigdy,samotnym owszem.Idąc ulicą mijamy tylu ludzi.Szczególnie w dużym mieście.Czy siebie zauważamy?Coraz rzadziej.Mkniemy tylko w swoim kierunku i coraz bardziej się spieszymy.Do czego nam tak spieszno?Do coraz bardziej beznadziejnych spraw.Nie widzimy siebie nawzajem.Chcemy tylko więcej i więcej.Dlatego idąc ulicą lubię widzieć uśmiech na czyjejś twarzy.To takie piękne.Takie dodające otuchy.Ja ostatnio też się strasznie spieszę.Chyba mam za dużo na głowie.Zapisałam się na niemiecki,na kurs prawa jazdy.Staram się zacząć pisać pracę licencjacką.Tyle tego,żeby nie mieć czasu na myślenie.Kiedy wracam do domu jestem tak wykończona,że robię tylko to co trzeba-co zadane na zajęcia,jem,sprzątam i potem marzę już tylko o łóżku.Czasem kiedy zdążę pogadam z kimś na gadu-gadu.Martuś,dziękuję za to,że jesteś:* Ty wiesz o co chodzi.Mieszkam teraz z siostrą,gdyż rozpoczęła studia.Na początku były niesnaski i jeszcze nadal się zdarzają,ale mieszka nam się razem o dziwo bardzo dobrze.Ja się trochę zmieniłam,ona.Wracając jednak do samotności.Doszłam do takiego stanu,że nawet mnie zakochane pary nie drażnią na ulicy.Czuję totalną obojętność.O zgrozo,czuję jakby mnie ta sfera życia nie dotyczyła.To chore.Moja koleżanka stwierdziła,że jestem wolna od tych wszystkich myśli.Że to jest to szczęście.Nie wiem.Na pewno jestem wolna od paru ludzi związanych z moim życiem.Ale czasem czuję się,jakbym już przeżyła swoje życie.I jest to bardzo dziwne uczucie.Nigdy czegoś takiego nie czułam.Kończę studia,tzn.licencjackie i chciałabym wiedzieć co dalej.Miałam już różne plany,ale wszystko potem jakoś bledło.Zazdroszczę ludziom,którzy wiedzą co chcą w życiu robić.Ja wiem tylko co mnie interesuje.Ale co dalej?Nie wiem i mam nadzieję,że niedługo poznam odpowiedź na to pytanie.
A tymczasem oddaję się jednej z moich pasji-filmom.No i chcę znów pisać.